Blog

volgen

How to play Francesca Woodman

Lore Dijkman's avatar
Lore Dijkman, 01 maart 2014

Een vrouw die naakt loopt door het huis,
vervult ons van zo grote geestesrust
Het is geen gedateerde, geile naaktheid.
Het is een gekleed in naaktheid gaan,
onschuld als van een zus, een glas water.

Het lichaam wordt zelfs niet waargenomen
door het ritme dat het meevoert.
Welvingen gaan langs in staat van reinheid,
geven de naam kuisheid aan het leven.

Haren die bekoorden verontrusten niet.
Borsten, billen (stille wapenstilstand)
rusten uit van strijd. En ook ik rust.


Carlos Drummond de Andrade

24 september 2019

Generic cialis ship to canada cheap cialis buy cialis generic college buy cialis cheap

13 september 2019

Buy tadalafil china buy cialis walmart viagra order viagra

11 september 2019

Once Daily Amoxicillin <a >viagra</a> Can I Take Metamucil With Amoxicillin

05 september 2019

Isotretinoin 10mg Where To Buy Legally Isotretinoin Amex Accepted <a >cialis vs viagra</a> Prednisolone Over The Counter Pastillas Parecidas Al Viagra

26 augustus 2019

buy cialis generic buy cheap cialis online generic viagra generic cialis online cheap cialis online

25 april 2019

Amoxicillin And Cipro And Drug Class <a >buy viagra</a> Fedex Shipping Clobetasol Mastercard Low Price Isotretinoin 20mg for sale

Laat een reactie achter
Lore Dijkman's avatar
Lore Dijkman, 27 februari 2014

De afgelopen week hebben we gesproken over de betekenis van naakt. Francesca Woodman staat onder andere bekend om haar naakte zelfportretten en de vraag rijst; wat betekende dat naakt voor haar? En wat betekent het voor ons? Zij gebruikte haar eigen lichaam als model, als vorm in de ruimte en ook als onderzoeksmiddel. Zo omwond ze haar benen met plastic tot het knelde en noemde het ‘Horizontale’. Ze ligt naakt in een donkere hoek van een kamer met een grote prop papier in het midden van de ruimte. Ze staat naakt tegen een witte achtergrond met haar borsten in haar handen.

Haar broer vertelt in de documentaire ‘The Woodmans’ (zie de link op deze site) dat zij werden grootgebracht met allerlei vormen kunst in hun omgeving. Ze gingen vaak naar musea en zo zagen ze het naakte lichaam al jong in verband gebracht met kunst. Op die manier zou het naakt voor Francesca een klassieke vorm geworden zijn eerder dan een persoonlijke ontboezeming.

Het wordt volstrekt anoniem
Naakt is altijd anoniem.

(fragment uit How to play Francesca Woodman)

Dat lijkt me heel plausibel. Naakt hoeft ook niet perse persoonlijk te zijn. Hoe langer je naar bepaalde foto’s kijkt hoe meer je dat ervaart. Het is niet naakt, want het is geposeerd. Ze wil er iets mee laten zien. Iets anders dan haar eigen persoonlijke lijf. Maar toen we laatst met Erik-Ward Geerlings, een van de schrijvers, aan tafel zaten merkte hij wel terecht op; ‘Ze is het wel bijna altijd zelf. Maar zelden gebruikte ze een model. Dat is toch opvallend. Daar zal ze toch al dan niet bewust iets mee hebben willen zeggen.’
We hebben gesproken over wat het naakt in haar foto’s zou kunnen betekenen en we hebben gesproken over of wij dat thema op de een of andere manier moeten vormgeven in deze voorstelling. Hoe zouden we dat kunnen doen? We hebben een en ander overwogen, maar de meest voor de hand liggende opties zijn eigenlijk alles behalve naakt. ‘Iets wat naakt moet voorstellen, zonder bloot te zijn, lijkt vooral op niet bloot. Niet naakt.’ Merkte Arie op.
Waar brengt ons dat als acteurs in dit repetitieproces. Wat betekent naakt voor mij?

Naakt is:
wakker worden naast je geliefde
okselhaar
eerlijk je mening geven
overgeven
mijn gezicht zonder mascara
voeten
mijn ogen na een nachtelijke huilbui
de vorm van je borsten zonder bh
een slappe piemel
dansen
een orgasme

Een gezicht is altijd naakt
Een gezicht kun je niet uitkleden

(fragment uit How to play Francesca Woodman)

Een prachtige gedachte. Een mooie regel uit How to play Francesca Woodman. Maar is dat zo? Kun je een gezicht niet uitkleden? Met alle make-up die beschikbaar is kun je jezelf bijna onopgemerkt een heel masker aanmeten. Mijn eigen gezicht vind ik ook zeer bloot zonder mascara.

In de media worden we bekogeld met beelden van hoe we eruit zouden moeten zien, welk kapsel in is en welke vorm onze borsten zouden moeten hebben. Tot aan het schaamhaar aan toe hebben we een beeld van wat gebruikelijk is, of tenminste, wat gewenst is. Als je daarvan afwijkt is dat een keuze. Als die keuze zichtbaar is, kan dat ook heel naakt voelen.
Gelukkig is schaamhaar weer ‘in’. Loop ik eindelijk weer voor op de mode en hoef ik de neiging om mij te verontschuldigen voor het bosje haar op mijn venusheuvel niet meer zo actief te onderdrukken.

De popsterren en actrices hebben veelal eerder minder bedekt van hun lichaam in verhouding tot wel bedekt. We zijn gewend aan het idee dat seks verkoopt en kijken niet meer op of om van een videoclip met zangeressen in stringetjes of reclames voor kaas nota bene met een naakte vrouw in het gras. Dat is normaal geworden. Maar met zoveel ontblote, onaanraakbare, gephotoshopte huid in ons blikveld, kunnen we dan nog content zijn met onze imperfectie? Een lichaam dat kwetsbaar is en vergankelijk.
Alles is maakbaar vandaag de dag. Misschien voel ik me daarin wel uniek; mijn lichaam is nog onaangetast, onaangepast en ongemankeerd.

Ik voel me altijd een beetje een zeur als ik onzekere gedachten heb over mijn lichaam. Ik probeer ze niet serieus te nemen. Het is een geweldig ding. Het heeft me nog nooit in de steek gelaten en schenkt me, op wat griepjes en blauwe plekken na, alleen maar plezier. Dat moet ik me blijven inprenten; is het niet te gek wat het allemaal voor doet! Nu is het nog intact, maar ik weet dat er tijden gaan komen waarop het in verval raakt, ziek wordt en zelfs afsterft. Nu is het nog gaaf, mooi zelfs en dan ga ik over het uiterlijk onzekere gedachten hebben.

‘Youth is wasted on the young’
Daar zeg je wat.

Wat als je ouder wordt, je lijf gaat hangen en dan met weemoed terugdenkt aan al die mooie dagen die je in lichamelijke vrijheid en lust hebt doorgebracht en er dan achterkomt dat je dat nooit hebt gedaan?  Dat je je niet vrij hebt gevoeld in je vel en je jezelf niet hebt toegestaan om begeerd te worden? Wat een zonde.
Hopelijk zal ik me ook vrij en begeerlijk blijven voelen als ik oud ben.

Trouwens; sterven. Dat is naakt.

‘Zo eindigen al onze mooie dagen’
Jacques Linard         Vanitas-stilleven met kaars 1644

Laat een reactie achter
Lore Dijkman's avatar
Lore Dijkman, 03 februari 2014

Nu we twee weken aan het repeteren zijn voor How to play Francesca Woodman valt me op dat er gedachtestromen in me blijven opkomen die me verwonderen. We houden ons op het moment, gevoed door de prachtige tekst van Anne Vegter en Erik-Ward Geerlings, bezig met de vele gedaanten van Francesca Woodman. Het getalenteerde kind, de serieuze kunstenares, de  provocerende, jonge vrouw. Maar wie was zij nou werkelijk?

Er is heel wat en tegelijkertijd heel weinig over haar te achterhalen. Gelukkig hebben we nog haar werk en een idee van haar jeugd. Ze maakte een einde aan haar leven op 22 jarige leeftijd waardoor we haar als ervaren fotografe niet zullen kennen. Wat jammer dat we nooit zullen weten wat voor foto’s ze gemaakt zou hebben als ze de tijd had genomen om te rijpen.
Ik kan me als actrice, maar ook als jonge vrouw die haar geschiedenis en haar werk beschouwt, niet veel voorstellen van wat haar gedreven heeft tot die laatste sprong in het diepe. Daar heb ik zoveel vragen bij. De laatste periode van haar leven fotografeerde ze weinig, en er is mij niet veel bekend van haar innerlijke wereld. Maar haar dood is niet het enige wat mij aan haar fascineert.
Wat opvalt aan Francesca’s werk is haar nieuwsgierigheid naar haar objecten (veelal haar eigen lichaam) en haar omgeving.
Ze lijkt zich ook bewust van het idee dat ze bezig is met het creëren van een oeuvre. Dat alles wat ze doet en produceert bekeken zal worden door een publiek. Ze lijkt zeer bewuste taal te gebruiken in haar dagboeken, ze spreekt op filmbeelden met een stem die past bij een jong schoolmeisje, ook nog in haar late adolescentie, en ze neemt een pose aan van stoere, onaantastbare vrouw. Ze zet zichzelf in stelling. Ze neemt een houding aan.

Dat op zichzelf is niet vreemd. Die neiging kennen we allemaal. Bij mijn oma ben ik de kleindochter, bij mijn geliefde ben ik de minnares en in dit logboek probeer ik heel hard mezelf neer te zetten als iemand die eerlijk is en enigszins wat te vertellen heeft als het even kan.
Maar wat blijft er over van mij nu ik ook zo hardnekkig in digitale vorm besta? Sinds ik een profiel heb op Facebook en nu zelfs dit logboek schrijf voor op de site, filter ik continu mijn dagelijks leven op al dan niet publiek interessant.
Bij bijna elke gebeurtenis, klein of groot, maak ik een keuze wat anderen daarvan mogen zien en weten. En ik wil dat mijn omgeving ziet dat er gebeurtenissen zijn in mijn leven, dat ik niet stilsta, maar beweeg, voorstellingen maak, dat ik verhuisd ben of een nieuwe vriend heb gemaakt, dat ik verre reizen maak en dat ik vooral maar niet te hard twijfel aan mezelf en aan mijn keuzes. Digitale twijfels beperken zich tot of ik pasta of rijst moet eten en wil iemand me alsjeblieft helpen bij deze keuze via Facebook alsjeblieft?
En like dit bericht.

"ben ik dit

nee

ik ben het wel
het zijn mijn voeten
mijn handen
dit is mijn gezicht
met mijn neus
en mijn verdrietige ogen

ik ben niet verdrietig

dit zijn mijn borsten
mijn verdrietige borsten
met mijn verdrietige tepels"

Fragment uit How to play Francesca Woodman

Wat als je in al dat tumult, in al die berichten en in al die plaatjes jezelf niet herkent?
Ik zie comfortabele zekerheid; genoeg vrienden, genoeg werk, gevatte opmerkingen op zijn tijd en een gezonde neiging om op bescheiden wijze op te komen voor minder bedeelden.

Dat kan al met al net zo goed mijn achternicht in New Jersey zijn. Zo weinig zeggend is mijn profiel. Hoewel zij pro-Bush en anti-abortus is. Oei.

Maar is dit mijn vraagstuk? Is dit niet het vraagstuk van anderen? Ben ik werkelijk bezig met wat Facebook met mij doet? Heel het sociale netwerk gebeuren zegt mij eigenlijk heel weinig. Alsof ik bij tijd en wijlen wordt meegezogen in een wereld die de mijne niet is. Alsof ik soms vergeet dat ik dit niet belangrijk vind. Dat ik het gebruik als reclamebord voor mijn werk. Om geïnteresseerden te laten weten waar ik speel en wanneer, maar dan wel liefst op een beetje een gevatte manier eigenlijk en ook wel een beetje jong en prikkelend. Anders ziet niemand het. Ik moet blijven overkomen als de jonge actrice die nog een wereld voor zich heeft en die die wereld ook aankan. Hmm. Toch niet zo heel erg koud laat het me dus.

Francesca probeerde een manier te vinden om om te gaan met de wereld waarin ze was terecht gekomen. Alsof de ‘poses’ haar moesten beschermen tegen de onzekerheid die gepaard gaat bij het creëren van kunst en bij het zoeken naar een plek om vanuit te opereren.
Zo ook creëer ik een harnas van poses om mij te vertonen in sociale- en werkkring. Ik bepaal welke foto’s ik plaats op welk platform, ik bepaal welke kleur lipstick het beste past bij welke gelegenheid en ik bepaal hoeveel ik van mijzelf toon in het schrijven van dit logboek. Wat wil ik nou werkelijk dat jullie te weten komen over mij?

Ik wil dat ik overkom als iemand die wat hersens heeft, maar zichzelf niet te serieus neemt.
Daar ga ik dadelijk nog een gevat grapje voor verzinnen.

Ik wil overkomen als iemand die gedachten heeft die de moeite waard zijn van het delen met de wereld.
Tja, hoe ik dat moet klaarspelen weet ik nog niet. Misschien een prettige overkoepelende gedachte om dit alles toch interessant te maken voor een breder publiek dan alleen mijn trotse familie.

Ik wil overkomen als iemand die makkelijk zichzelf toont in zijn ware gedaante.
Wie weet plaats ik wel een foto van mijzelf vroeg in de morgen zonder mascara. Dat zou pas stoer zijn. Dan zien jullie ook dat ik stoer ben, hoewel ik heb gevraagd of ik dit bericht onder een andere naam mocht schrijven. En of ik niet een of andere leuke vorm mocht bedenken, iets als; het schrijven vanuit een van mijn vele ‘gedaantes’. Iets waarbij de lezers niet zeker zouden weten of ik het nou eigenlijk zelf ben of dat ik iemand speel. Want ja, wat heb ik zelf nou te zeggen? Zo dadelijk ziet iemand nog hoe weinig unieke gedachten ik heb en hoe weinig uniek ik ben.

29 maart 2015

Take 3

Tja, mooi, open, transparant Lore en vooral menselijk. Ontwapenend, naakt, kut en klote ook want ja idd, wie zijn we zonder al die (‘opmaak’) gedachten? Als we gewoon zitten? Naar elkaar kijken. Zonder gedachten, als dat al kan of ze anders maar gewoon laten gaan en zien, alleen maar zien…. dat we uniek zijn (lekker cliché ja en fak ook dat dan maar) zònder daar iets voor te doen, laat staan aan (proberen) toe te voegen. Het lijkt een tijd van oneindig veel bla bla die raast als een woest stromende rivier die niet zo heel lang geleden met een klein stroompje begon toen internet kwam. Wat moeten veel mensen in de war zijn of pijn lijden als je ziet wat de stroom brengt. Het lijkt wel een soort drain voor de brain terwijl alles wat mijn hart echt verlangt is kijken naar wat er beweegt of regelmatig even stil zit, ligt, staat of loopt, net even onder die oppervlakte. Net ónder die stroom. Die zee van rust. Voor velen zo saai maar in haar stilte zo bewogen. Zo mooi, dat inloggen op face- of any ander book niet eens (even?) meer lonkt. Laat staan de behoefte om te liken of geliked/gezien te worden. Ineens zie je in de veelheid van dingen de absurditeit ervan, de voorbij gaande aard ook. Best leuk maar ach, die glimlach die gewoon hier, nu op je gezicht verschijnt laat je heel even voelen dat het allemaal niet zo belangrijk is. Dat ‘gewoon’ eigenlijk best lekker is, heel lekker zelfs. Tot de volgende golf komt, waarop we meesurfen naar iets, iemand en misschien wel weer naar het volgende niets. Jezelf en elkaar, even ont-moeten. hoe chill is dat?

Dankjewel voor je mooie schrijven Lo-re-mi-fa-sol-la-si-do hahaha hoe flauw, niet cool en zonder mascara(de) is dat maar heej, als beide er gewoon kunnen zijn is Liefde vol-ledig. Om met open hart in plaats van een ‘bezette mind’ elkaar lief te hebben, te vrijen en ja, elkaar te bevrij(d)en van alles waarvan je dacht het belangrijk was. Dan voel je niet alleen het genot IN het orgasme maar ineens ook de stilte erna die we normaal niet snel opmerken omdat we gaan bedenken hoe (my God) geweldig het orgasme was. Nee… ineens kom je heel gewoon, en in alle rust even thuis. Kruipt er een traantje over je wang richting je mond en terwijl je die voelt, gaat de deurbel en is alles weer heel gewoon :-D

29 maart 2015

dat we uniek zijn (lekker cliché ja en fak ook dat dan maar) zònder daar iets voor te doen…

29 maart 2015

Tja, mooi, open, transparant Lore en vooral menselijk. Ontwapenend, naakt, kut en klote ook want ja idd, wie zijn we zonder al die (‘opmaak’) gedachten? Als we gewoon zitten? Naar elkaar kijken. Zonder gedachten, als dat al kan of ze anders maar gewoon laten gaan en zien, alleen maar zien…. dat we uniek zijn (lekker cliché ja en fak ook dat dan maar zònder daar iets voor te doen, laat staan aan (proberen) toe te voegen. Het lijkt een tijd van oneindig veel bla bla die raast als een woest stromende rivier die niet zo heel lang geleden met een klein stroompje begon toen internet kwam. Wat moeten veel mensen in de war zijn of pijn lijden als je ziet wat de stroom brengt. Het lijkt wel een soort drain voor de brain terwijl alles wat mijn hart echt verlangt is kijken naar wat er beweegt of regelmatig even stil zit, ligt, staat of loopt, net even onder die oppervlakte. Net ónder die stroom. Die zee van rust. Voor velen zo saai maar in haar stilte zo bewogen. Zo mooi, dat inloggen op face- of any ander book niet eens (even?) meer lonkt. Laat staan de behoefte om te liken of geliked/gezien te worden. Ineens zie je in de veelheid van dingen en de absurditeit ervan, de voorbij gaande aard ook. Best leuk maar ach, die glimlach die gewoon hier, nu op je gezicht verschijnt laat je heel even voelen dat het allemaal niet zo belangrijk is. Dat ‘gewoon’ eigenlijk best lekker is, heel lekker zelfs. Tot de volgende golf komt, waarop we meesurfen naar iets, iemand en misschien wel weer naar het volgende niets. Jezelf en elkaar, even ont-moeten. hoe chill is dat?

Dankjewel voor je mooie schrijven Lo-re-mi-fa-sol-la-si-do hahaha hoe flauw, niet cool en zonder mascara(de) is dat maar heej, als beide er gewoon kunnen zijn is Liefde vol-ledig. Om met open hart in plaats van een ‘bezette mind’ elkaar te te hebben, te vrijen en ja, elkaar te bevrij(d)en van alles waarvan je dacht het belangrijk was. Dan voel je niet alleen het genot IN het orgasme maar ineens ook de stilte erna die we normaal niet snel opmerken omdat we gaan bedenken hoe (my God) geweldig het orgasme was. Nee… ineens kom je heel gewoon, en in alle rust even thuis. Kruipt er een traantje over je wang richting je mond en terwijl je die voelt, gaat de deurbel en is alles weer heel gewoon :-D

Laat een reactie achter
Lore Dijkman's avatar
Lore Dijkman, 05 februari 2014

Collage 1

Laat een reactie achter
Lore Dijkman's avatar
Lore Dijkman, 11 maart 2014

Collage 2

Laat een reactie achter
Nina Fokker's avatar
Nina Fokker, 18 februari 2014

De grillige, ongrijpbare Francesca vertaald door ons, vier compleet verschillende vrouwen.

Wat een leven, wat een wereld. Hoe moet ik mezelf staande houden, nu ik weet en voel dat we een 4-eenheid zijn.
We komen niet bij elkaar.. Wie heeft gelijk? Wie beslist, welke stem spreekt de waarheid? Hoe kan ik slagen.
Al weet ik niet waar ik precies voor moet slagen. Of gaat het daar niet om?

Hoe ziet een leven er uit dat slaagt?

Studie, baan, huis, hond, auto, kind, flatscreen.
Reizen, reizen, reizen, reizen, eenzaamheid.
'Vrije' opvoeding, kunstenaar, neurose, psychose.
Niks, leegte, bijstand, obesitas, dood…

Mijn associatieve brein gaat met me op de loop. De opsomming hierboven sluit niet aan bij hetgeen waar ik mee begon. Maar het zegt wel iets over mij…

'The New Age  Francesca Woodman'', zo voel ik me ‘n beetje de laatste tijd.
Al is dat wat arrogant, dat geef ik toe. Briljant kunstenares is ze - was ze.
Ik heb geen oersterke foto's van mezelf, naakt, op m'n veertiende gemaakt,
kom ook niet uit een 'vrij’ kunstenaarsgezin en ik ga voorlopig geen zelfmoord plegen.
De overeenkomsten zijn er toch: zoekend zijn in het vrouw-meisje gebied, zoekend in de wereld, zoekend in de ruimte, zoekend naar mensen, zoekend naar een einde of een begin, zoekend naar de juiste woorden - die niet bestaan dus maar naar het juiste beeld, zoekend naar liefde, vriendschap, naar verschillende uitingsvormen.
Ook ik schrijf in mijn dagboek met censuur, alsof het ooit nog eens gelezen gaat worden, als ik beroemd ben...
Hoiiii. En ook ik ben vooral met mezelf bezig, hoe ik mezelf kan exposeren, en hoe ik mijn leven op poten houd.
Dit is denk ik het grootste verschil; Francesca heeft er voor gekozen te 'ontspannen',
te ontsnappen aan zichzelf, haar ambitie, haar ouders, de druk. Ze was klaar.

Verdrinkend in haar beelden, haar gedachten, haar ouders en de daarop geïnspireerde tekst geschreven door Anne Vegter en Erik-Ward Geerlings, voel ik soms de bodem onder mijn voeten schudden. Ik zie veel overeenkomsten tussen haar en ons; jonge vrouwen, werkend in de kunst, onderdrukt door je eigen ambitie.
Deze vrouw heeft zo sterk en zelfstandig geleefd. Vol met eigen waarheden. Eigen regels. Zij heeft haar vrouwelijkheid gebruikt op een heel mooie manier. Ze was niet gek, niet psychotisch, niet manisch. Ze was totaal verbonden met zichzelf, met haar eigen belevingswereld. En ze heeft beelden weten te creëren die nu nog altijd inspireren.
Kijk naar de reclame campagne van American Apparel, er zijn grote overeenkomsten. Het verschil zit 'm natuurlijk wel in de authenticiteit die Francesca uitstraalt met haar lijf en beeld. Waar het bij de AA nogal overheerst wordt door 'minderjarige meisjes porno'.

Ik ben verheugd dat we Francesca met deze voorstelling nieuw leven in blazen.
De echte vrouw. Een kunstenares, die met haar naakte lijf droog technisch, prachtig, communicerende beelden creëert. Zonder opsmuk, de zogenaamde hedendaagse perfectie achterwege latend. Ze spreekt mij aan, op mijn eigenheid en  mijn authenticiteit.

Laat een reactie achter
Nadia Amin's avatar
Nadia Amin, 24 februari 2014

Het Beginnen

Niets is zo demystificerend als na het spelen van een voorstelling de foyer inkomen en de overbekende goedbedoelde oprechte opmerking krijgen: ‘Wat knap dat je al die teksten kunt onthouden, hoe doe je dat?’

Je hebt zojuist je ziel uit je lijf gespeeld, vanuit je tenen de teksten, hoe geconstrueerd ook, zo naturel mogelijk gebruld, gesputterd, gehuild en gehijgd.
Je bent kwetsbaar geweest.
Naakt. Letterlijk en/of figuurlijk.
Je hebt werkelijk van alles gedaan: hele mise-en-scènes zeer precies gerend, gekropen, nonchalant gelopen.
Je bent precies op de juiste momenten opgekomen.
Je hebt precies op de afgesproken momenten iemand in zijn gezicht geslagen.
Je hebt je levensecht laten beledigen.
Je hebt oprechte tranen uit je ogen laten komen bij het verlaten worden door je geliefde.
Je hebt je woede laten imploderen bij de wraakscène.
Je hebt veel te dichtbij het publiek gestaan en ‘alleen maar’ gekeken.
Je hebt jezelf helemaal opengesteld om een avond geraakt te worden en te raken.
En ja: dat vereist dat je dingen moet onthouden, en zeker niet alleen de teksten!
De afspraken zijn de basis: daarná komt pas het raken, het (ont)roeren het spelen... Het vakmanschap? De kunst?

Maar nu, terwijl ik de ‘therapeut-scène’ aan het leren ben, lijkt mij de vraag ‘Wat knap dat je die teksten kunt onthouden, hoe doe je dat?’,
helemaal zo gek nog niet.

Allereerst: kennelijk moet een mens omtrekkende bewegingen maken alvorens eraan te Beginnen.
Met Beginnen bedoel ik je brein bereid krijgen te accepteren dat er weer een veeltal pagina’s ingestampt worden.
Dat is dus ná de procrastinerende acties die een mens begaat om er maar níet aan te Beginnen.
Iedereen kent het wel: ineens moet je huis schoon, je haar geverfd, nog een kop thee, eerst nog een appel, ik hoor nog een geluidje, de kraan drupt nog, oei ik voel opgezette klieren bij mijn keel, ik zal toch niet ziek worden nu, mmmm goed uitrusten dat is ook belangrijk…
Ik kan me voorstellen dat vóór het Beginnen er meer hersenactiviteit te meten valt dan tijdens het Beginnen…

Enfin.
Na Het Uitstellen van Beginnen komt
Het Beginnen.
Hoe kun je al die teksten onthouden?
In den Beginne: NIET.
Ik tik alle teksten over. In de hoop dat de bladspiegel helderder wordt voor mijn oog. Als ik de woorden leer, onthoudt mijn geheugen onwillekeurig de plek waar de woorden staan. Wanneer ik de bladzij omsla, wat de lengte is van de zin: het komt allemaal terecht in het zogenaamde ‘bladspiegelgeheugen’.
Ik heb geen flauw idee hoe ik mijn hersenen moet overhalen in deze tekst een verband te ontdekken, een boog te ontwaren, een logica te vinden om die specifieke woorden op die specifieke volgorde ooit in mijn leven met een naturelle vanzelfsprekendheid uit mijn strot te krijgen én daarbij ook nog een handeling te verrichten.
Geen touw aan vast te knopen. Zo lijkt het.
Ja, het ìs knap. Al die woordjes in je hoofd krijgen.
En dan is in je hoofd krijgen nog maar het begin, de basis.
Daarna volgt het onderzoeken, het aanboren, het inleven, invoelen, jongleren, schakelen, intoneren, abstraheren, theatraal maken, menselijk maken, concretiseren….

De tekst is in dit geval heel ingewikkeld omdat hij switcht van een dialoog die Francesca heeft met haar therapeut, naar gedachten die ze heeft maar niet uitspreekt, naar gebeurtenissen die ze omschrijft waarvan in het midden blijft of ze echt gebeuren of beeldspraak zijn en dan heeft ze ook nog een reeks gedachten die ze zelf direct met dezelfde bravoure lijnrecht tegenspreekt…

Ik kleed me nooit meer aan
Als ik me ooit nog aankleed is dat voor mijn begrafenis
‘je kijkt de leeuw in zijn bek Francesca
en als je je realiseert dat je die gevoelens hebt
dat kan heel pijnlijk zijn’
ik gooi alles van het dak
mijn moeder mijn vader
docenten
waarom doe je jezelf dit aan
het kost me geen enkele moeite
duizenden foto’s waaien weg
(…)
‘kleed je nu maar weer aan Francesca’
hij wil me over drie dagen weer zien


In dit geval poog ik verwoed een onderscheid te maken tussen de teksten die ze als verteller tegen het publiek zegt, tegen de therapeut, de therapeut tegen haar, wanneer ze de therapeut citeert, wanneer ze in zichzelf iets denkt, wanneer ze hardop praat, wanneer ze iets fantaseert, wanneer ze écht iets doet.

Ik ga met felle neongekleurde markers in de weer:
Alles om structuur te vinden.
Therapeut = roze
Francesca = geel
Francesca hardop tegen therapeut = rood onderstreept
Francesca vertellend over therapeut = grijs potlood onderstreept
Huh?
Maar sommige teksten zijn zowel interpreteerbaar als hardop als in zichzelf.
Moet ik ze dan anders indelen? De teksten die over ambitie gaan blauw?
De teksten die over naakt en waarheid gaan groen?
De teksten die ‘echt’ gebeuren paars?
Waaaaahhhh!
Pogingen tot overzicht afdwingen maken het ingewikkelder, ik was nooit goed in wiskunde. Kan ik nog terug naar intuïtie?

De volgende keer dat iemand zijn of haar bewondering uitspreekt voor het onthouden van al de teksten zal ik diegene omhelzen met de woorden: ‘ja, U begrijpt het tenminste!’

28 maart 2015

Shi-iiiittt…. ik was al sprakeloos en nu helemaal pfff! Frantasties! Alles wat ik zeggen kan is minder dan wat ik erbij voel. Stil van en bewogen.

Laat een reactie achter
Jessie Wilms's avatar
Jessie Wilms, 07 februari 2014

Misschien zijn er vaak te vaak stappen ondernomen.
De eerste poot aan land. Of vin. Of hoe wij, onthande amfibieën het in godennaam voor elkaar hebben gekregen ons logge natte lijf op vastigheid te trekken.
De eerste stap op echt al wel bestaande, maar opgeëist ontdekte grond.
De eerste gek op de maan.
Hebben we een collectief geheugen aangelegd voor de roekeloos rennende held.
Dat moet herinnerd worden, die eerste stappen. Daar moet een kadertje om heen, een fotootje van, een lintje aan.
Misschien is het zo dat het niet het idee van de mens is om licht te zien aan het eind van de tunnel, maar gewoon de hoop van één.
Niet voor niets kunnen we ons ene been zonder nadenken godzijdank voor het andere zetten. Misschien is juist die onnadenkendheid onze redding. Een simpel instinct voor vooruitgang. Verbeter mij: verbetering. Of, ach, pardon pardon, ik bedoel natuurlijk verandering. In ieder geval iets.

Een stappenplan. Het leven een tweestappenplan.
Met 1 stap de wereld in, met 1 stap de wereld uit.
Een gebruiksvriendelijk concept met korte handleiding voor de burger en makkelijk bij te houden in de statistieken der bevolkingsgroei.
Gewoon turven. Eentje bij eentje weg.
Niet zo'n gek idee ook, een gegeven begin en een gegeven eind.
Een soms niet gepland, maar goed-we-zijn-er-wel-erg-blij-mee-begin  en een verwacht maar ach-te-vroeg-wat-doodzonde-of-ja-oud-en-ziek-mooi-leven-gehad-dat-wel-eind.

Wat is dat toch, dat we onze droeve, logge lijven elke dag weer opnieuw in elkaar puzzelen en op weg gaan. Deze hand is van mij en dit hart ook geloof ik, in ieder geval was het nog over van gisteren en als ik nog wat kwijt ben roep ik wel even hoor.
Op weg naar een onontkoombaar maar des en al zeker niet te min onverwacht eind.
Wonderschoon is het. Wij, nadenkend volk. Slepende massa.
Borrelend van hoop.

Maar laten we eerlijk zijn. Of in ieder geval niet laf.
Moeten we niet ophouden met hopen. Ons mensenbrein even laten voor wat het is en weer kijken naar waar we vandaan kwamen.
De eerste vis die ooit het idee kreeg dat het water waarin hij zwom zijn wereld niet was en zichzelf heeft ontheemd van zijn voorbestemde habitat heeft daar echt niet over nagedacht. Hij heeft zijn verse vissenlijf volgepompt met frisse lucht en heeft de stap niet bedacht maar gewoon gezet. Heeft zich vastgebeten in modder en aarde.
In een rotsvast instinct dat ergens anders de toekomst harder lachte - of dat het in ieder geval even stil zou zijn, zonder al dat klotsende water in zijn hoofd -en niet meer losgelaten. Zonder nadenken. Zijn tweesecondebrein liet hem op dat moment volledig in de steek.
Hij voelde tot op de graat dat er iets meer moest zijn. Of dat het op moest houden. Dat zijn oneindig aquarium hem te klein was geworden.
En misschien is dat wel de stap die sommigen nemen.
Onnadenkend een nieuwe vlakte tegemoet.

Laat een reactie achter
Jessie Wilms's avatar
Jessie Wilms, 03 maart 2014

Francesca als boegbeeld voor een levenslustig bestaan.

Na 6 weken van tekstanalyse, verdieping, verwondering, research, oplossingen zoeken en oplossingen vinden, blijft nog slechtst één vraag echt onopgelost. De vraag die het startschot betekende voor deze nieuwe productie: hoe kan het, hoe kan het toch zijn, dat een ambitieuze, doelgerichte en bovenal levenslustige jonge vrouw zo definitief afscheid neemt van het en haar leven?
Zichzelf zo genadeloos heeft losgerukt van de wereld, haar persoonlijkheid heeft neergestort, verwijderd, doen verdwijnen van het passepartout dat ooit haar fantasierijke leven omkaderde.
Met achterlating van niets meer dan haar foto's die inkijk geven in haar zwart-witte belevingswereld.

Misschien zag zij zichzelf en de wereld wel zo: als een zwart-wit plaatje dat ontwikkeld kan worden zolang iemand zich er maar mee bezig houdt.

Ik weet niet of zij wilde dat haar persoonlijkheid herinnerd zou worden. Haar foto's ja graag, dat vermoed ik wel. Ze had ze ook allemaal kunnen verscheuren, verbranden of mee van het dak kunnen gooien. Dat heeft ze niet gedaan, daar mag best een publiek 1u30 naar kijken.
Ik weet niet of ze het eens zou zijn met het feit dat er nu 2 schrijvers, een regisseur, 4 actrices, een marketingploeg, productiemedewerkers, vormgevers, cameraspecialisten en ga zo maar door en verder, een paar maanden van hun leven geven aan haar leven. Er binnenkort een zaal met mensen, kijkend, zoekend, interpreterend, er iets van vindend - laten we betalend niet vergeten! - naar een toneelstuk van 1u30 komt kijken met als titel haar volledige naam. En voor haar naam "How to play" wat enige verdieping suggereert.

Maar in basis is dat ook niet zo'n interessante vraag. Want wat wij maken, is niet zozeer een reconstructie van haar leven (zoveel is er niet over haar bekend trouwens) maar wij gebruiken haar als boegbeeld. Als boegbeeld voor een generatie jonge, levenslustige mensen.
Zoals ze zelf al zei in haar afscheidsbrief:
" I was (am?) not unique but special".
En daarom praten we over haar, omdat zijzelf of haar zelfdoding niet zozeer uniek dan wel op zijn minst bijzonder was (is!). Daarom analyseren we haar leven. Daarom blijven we zoeken naar een verklaring. Daarom gebruiken we haar als boegbeeld.
Omdat met Francesca Woodman als onderwerp er niet aan te ontkomen valt dat het automatisch een portret wordt van een energieke, doelgericht zoekende, met zichzelf en de reële wereld vechtende mens.

Het fietsen naar de repetitieruimte duurt precies even lang als het mooiste operanummer uit de geschiedenis "When I am laid in earth" uit de opera Dido and Aeneas van Henry Purcell. Vandaar dat ik het elke ochtend luister, een mooi begin van steeds weer een nieuwe dag.

Laat een reactie achter

Nieuwsbrief ontvangen?